به گزارش اطلاعات آنلاین، آرن نه تنها در منطقهای که هنوز حاوی میدانهای مین چند دههای از درگیریهای قبلی است، پیمایش کرد، بلکه این کار را تنها با سه پا انجام داد. کایلی لانگ، نویسنده مونگابای، در یک قسمت اخیر از برنامه خبری مونگابای به مجری مایک دیگیرولامو گفت: «سفر او خطرات شدیدی را که میدانهای مین و حصارهای مرزی برای حیات وحش ایجاد میکنند، برجسته میکند.»
طبق گزارش IUCN، مرجع جهانی حفاظت از حیات وحش، پلنگهای ایرانی در معرض خطر انقراض هستند و کمتر از ۱۰۴۴ قلاده از آنها در سراسر جهان باقی مانده است. در دو دهه گذشته، دانشمندان تنها سه مورد مشاهده پلنگ در گرجستان و ۱۰ مورد در ارمنستان را ثبت کردهاند.
گزارش لانگ برای مونگابای، سفر آرن را برجسته کرد، که ابتدا با دوربینهای تلهای در منطقه حفاظتشده آرپا در ارمنستان شناسایی شد. او در ابتدا یک پلنگ نر چهارپای سالم بود، اما وقتی محیطبانان ماهها بعد او را دیدند، قسمت پایینی پای چپش از بین رفته بود - آسیبی که محیطبانان آرپا میگویند ممکن است با یک مین ضد نفر در امتداد مرز نخجوان، یک منطقه برونبومی آذربایجان، ایجاد شده باشد.
چنین جراحاتی در این منطقه رایج است. طبق گزارش WWF ارمنستان، از ۱۰ پلنگ ثبتشده در ارمنستان از سال ۲۰۰۲، سه نفر یکی از اعضای بدن خود را از دست دادهاند. حصارهای سیگنال الکتریکی دوران شوروی که به نام Sistema شناخته میشوند، به همراه موانع مرزی مدرن، مانع بیشتری برای حرکت در سراسر ایران، ارمنستان، آذربایجان و گرجستان هستند.
هانا رضا، بنیانگذار سازمان غیرانتفاعی Leopards Beyond Borders، به لانگ گفت: «پلنگها مرزهای سیاسی را نمیشناسند. بقای آنها به زیستگاههای متصل و توانایی حرکت ایمن در مناظر بستگی دارد. مناطق مینگذاریشده با ایجاد مانع در نظارت و آسیب مستقیم به حیات وحش، حفاظت از آنها را دشوارتر میکنند.»
با این حال، آرن، که فاقد یک عضو بود، روش شکار خود را با کمین در دهانه غارها برای کمین طعمههایی مانند بزهای بزوار تطبیق داد. سامول کاراپتیان، سرپرست محیطبانان آرپا، آرن را حیوانی پرجنب و جوش و چاق توصیف کرد. او سرانجام از طریق ارمنستان به سمت شمال سفر کرد و وارد پارک ملی آلگتی گرجستان شد، جایی که یک دوربین نظارت بر گوزنها حضور او را در سپتامبر ۲۰۲۵ ثبت کرد.
لانگ گفت گروههای حفاظتی که این گربههای گریزان را رصد میکنند با محدودیتهای شدید منابع مواجه هستند. سازمان مردمنهاد گرجستانی NACRES (مرکز حفاظت و تحقیقات تنوع زیستی) با یک گروه کوچک به رهبری جانورشناس بژان لورتکیپانیدزه در بحبوحه کمبود بودجه جهانی فعالیت میکند.
لانگ افزود، با این حال، تداوم حضور گربههای بزرگ مانند آرن دلیل مهمی برای خوشبینی است. او گفت: «وقتی به چیزهایی مانند مرزها نگاه میکنید، میتوانند بدترین غرایز ما را منعکس کنند. یا اگر مردم بتوانند همکاری کنند و تشخیص دهند که ما بخشی از طبیعت هستیم... همه ما باید با طبیعت و با یکدیگر کنار بیاییم. در مواقعی مانند این، من فکر میکنم امید یک ضرورت اخلاقی است.»